…in de schijnwerper: Daphne Schreuder, Programma Directeur Stichting Het Vergeten Kind

…in de schijnwerper: Daphne Schreuder, Programma Directeur Stichting Het Vergeten Kind

Deze keer een dame in de schijnwerper die haar carrière begon als Account Secretaresse bij PPGH/WT, zich opwerkte tot Client Services Director en MT-lid bij BVH en in 2009 de reclamebranche verliet om de Guusje Nederhorst Foundation (inmiddels Het Vergeten Kind) op te zetten. Daphne Schreuder is Programma Directeur bij Stichting Het Vergeten Kind en heeft met haar sterke team en commitment inmiddels het leven van 38.000 vergeten kinderen in sobere Nederlandse opvanglocaties verbeterd.

Wat was je eerste (bij)baantje?
Dansjuf bij SVM Sportschool in Meerkerk. Was overigens een ongelofelijk slechte juf. Dansen was mijn lust en mijn leven, daar moest alles voor wijken. Maar lesgeven aan niet getalenteerde meisjes en vrouwen kon ik niet. Daar had (en heb) ik niet het geduld voor. Toch nog 2 jaar gedaan.

Hoe ben je in het vak gerold?
Per toeval. Toen een zware knieblessure en verschillende operaties op 14-jarige leeftijd een einde maakte aan mijn droom om de beste danseres van Nederland te worden, was ik totaal de kluts kwijt. Ik kon niet omschakelen. Ik had nooit nagedacht over iets anders dan danseres zou worden. Heb de rest van mijn middelbare schooltijd wat bozig en ongeïnspireerd doorgemaakt en koos vervolgens voor de MEAO-opleiding Commercieel-secretarieel, die ik met dezelfde non-interesse doorgelopen heb. Via een bemiddelingsbureau kwam ik na mijn schoolperiode als jong, totaal onervaren meisje terecht bij het toenmalige PPGH/JWT terecht. Niets afwetend van de reclamewereld, maar hopend in deze creatieve setting weer nieuwe doelen te vinden. Het geluk was aan mijn zijde. Ik kwam terecht in de accountgroep van Greet Prins (die mij in het begin grote angst aanjoeg) en Talmon Kochheim (die mij als de liefste en grappigste AD nimmer angst aanjoeg) en zij hebben mij de kneepjes van het vak bijgebracht. De reclamewereld is snel en dus verdwenen zij rap naar andere bureaus. Ook de tweede groep waarin ik werd geplaatst, was een voltreffer. Met Ralph Wisbrun als CSD (later MD) en Barbera Wolfensberger als AD. Eenmaal bij PPGH kwam er weer iets van de ambitieuze Daphne terug. Ik wilde meer doen dan enkel secretaressewerk of ondersteunende taken. En ook al was dat destijds met mijn achtergrond en het hiërarchische model (met wel echte verschillen in rangen en standen) maar mondjesmaat mogelijk, voelde ik me altijd gesteund en gestimuleerd door mijn ‘leerkrachten’ en gaven zij mij ruimte om mijn nieuwe talenten te ontdekken en te groeien. (Moest uiteraard wel de nodige MC-avondopleidingen met goed gevolg afleggen.)

Op welke campagne ben je het meest trots?
Ik vind het best lastig om er eentje te kiezen. Om verschillende redenen ben ik trots op drie campagnes: de 3FM-campagne met het schattige kuikentje met het coole brilletje, de GAMMA-campagne met de buurmannen Freek-Willem en Sjaak en de Essent-campagne met de familie Van Stee.

Wat maakte deze campagne zo succesvol?
Toch er maar eentje uitpikken…de GAMMA-campagne dan maar. Er waren binnen ons bureau lovers & haters van de campagne. Sommigen vonden de humor te plat, te volks. Maar Frank Pels wist als geen ander wat Nederland graag ziet, en juist dat ‘volkse’ maakte het zo succesvol. Want de chique buurman Freek-Willem haalde, net als sommige collega’s, zijn neus op voor z’n volkse buurman Sjaak. Maar helaas kon Freek-Willem nimmer ontkomen aan de opdringerige, betweterige en snerende ‘klusadviezen’ van Sjaak. De acteurs Martin van Waardenberg en John Buijsman waren de perfecte vertolkers van deze rollen. Altijd als we aan het draaien waren of als ik met een van de heren op pad was, hoorden we: “Dat zeg ik: GAMMA!” of  “Heeee Sjaaaakie!”. Dan weet je dat de campagne ‘geland’ is en de kassa van GAMMA vertelde ons hetzelfde verhaal.

Wat deed je als je dit werk niet deed?
Inmiddels werk ik al 7 jaar niet meer in de reclamebranche. In de zomer van 2009 werd ik gevraagd om de Guusje Nederhorst Foundation (inmiddels Het Vergeten Kind) op te zetten. Weer stapte ik in een wereld die mij volledig onbekend was. Maar hoe kan je zo’n aanbod weigeren? Ik kreeg de prachtige kans om de doelgroep te kiezen, invulling te geven aan het programma (kinderdoelen) en het merk neer te zetten in Nederland. Een die kans heb ik met beide handen aangegrepen.

Wat is de beste tip die jij in je carrière hebt gekregen?
Dat vind ik nog best een lastige vraag. Wel is er voor mij één moment heel belangrijk geweest. Na drie angstige maanden bij PPGH (niet alleen door de aanwezigheid van Greet Prins, maar ook Harry Kramp, Freek Pels en Roel Glasbeek vond ik zeer…‘indrukwekkend’) riep Greet me bij zich. Ze keek me aan en zei: “Goed, je bent er nog. Ga zitten, we gaan nu echt aan de slag!” Ik keek haar waarschijnlijk wat verbouwereerd aan, want ze produceerde haar bekende bulderende lach. Voor mijn komst waren er blijkbaar een paar secretaressen al na een paar weken weggehold. Het strenge regime voelde als een test waarvoor ik geslaagd was. Het voelde als een overwinning. Die dag groeide ik centimeters. Geen tip, maar wel een moment die Greet zich vast en zeker niet zal herinneren, maar mij voor altijd bij zal blijven. Het heeft mij zelfvertrouwen gegeven en maakte voorgoed een einde aan mijn angst voor Greet.

Welke ontwikkeling in de media signaleer je en mogen we volgens jou echt niet missen?
Ik ben al zo lang uit de reclame en in die jaren is de branche zo hevig veranderd dat ik niet de beste persoon ben om hier antwoord op te geven. Wat ik vanuit de stichting wel heb ervaren is dat aanwezigheid in de media buiten de reclameblokken (in programma’s als RTL Late Night, het Jeugdjournaal of social kanalen) veel geloofwaardiger en dus impactvoller zijn.

En over welke actuele ontwikkeling in de media wind je je op?
Uiteraard maken wij veel gebruik van social media. Een geweldig medium (en misschien zelfs wel mijn favoriete medium), maar ik vind het heel treurig dat zoveel mensen social media gebruiken als uitlaatklep voor narigheid en stemmingmakerij. Veilig vanachter hun computer of smartphone slingeren ze meest ondoordachte boute uitspraken en de meest vreselijke verwensingen richting bekende of onbekende mensen de wereld in. Ik kan me daar enorm aan storen.

Wat betekent teamwork voor jou?
Voor mij betekent dat steeds meer om mensen en hun talenten echt te zien en hun input mee te nemen in de samenwerking. Ik ben erg doelgericht, erg ambitieus en best wel ongeduldig en heb lang gedacht en verwacht dat mijn collega’s dat ook zijn. Nog steeds kan ik weleens doorslaan, waardoor mijn work/life-balans doorslaat in heel veel work. En dat ik soms heel hard ren en bij het achterom kijken zie dat mensen iets te veel moeite moeten doen om het bij te benen. Maar ik durf ook te stellen dat deze momenten steeds schaarser worden.

Wat is voor jou het belang van Content Marketing?
Content Marketing is erg belangrijk voor Het Vergeten Kind. Dat is het uiteraard voor elke stichting. En net zoals elke stichting wil Het Vergeten Kind dat er zo veel mogelijk van onze inkomsten uitgegeven worden aan kinderdoelen. En niet aan overhead of marketing. Terwijl je wel wilt dat Nederland weet van het werk van de stichting en dat ook belangrijk vindt. Dus dat is altijd een enorme uitdaging. We hebben het geluk dat de stichting bekende en aansprekende ambassadeurs, zoals Johnny de Mol, Angela Schijf en Babette van Veen heeft, die heel goed het werk van de stichting kunnen uitdragen. Eveneens hebben we het geluk dat we goede ingangen hebben bij de media om onze boodschap te kunnen overbrengen naar het Nederlandse publiek. Maar het allerkrachtigste is het toch als je ervaringsdeskundigen zelf aan het woord laat. Wij kunnen wel vertellen waarom kwetsbare kinderen vanuit een onveilige of instabiele achtergrond een beter leven verdienen, maar dat kunnen zij zelf veel beter. Alleen als je de ellende zelf hebt ervaren of nog dagelijks ervaart kan je hier zo indringend over vertellen. Deze zomer lanceren we dan ook een platform waarop de verhalen van deze kinderen, maar ook verhalen van oud-slachtoffers en hulpverleners een plek krijgen.

Wat wil je over drie jaar met jouw merk hebben bereikt?
Toen ik in 2009 bij de stichting begon, zei ik met veel bravoure dat ik wilde dat de stichting in 5 jaar tijd bekend zou zijn in Nederland. Met een steeds groter en sterker team om me heen is dat gelukt en heeft Het Vergeten Kind met haar krachtige commitment op verbeteren van het leven van 38.000 vergeten kinderen in sobere Nederlandse opvanglocaties een eigen unieke positie ingenomen in goede doelen-land. Over 3 jaar moet Het Vergeten Kind in één adem genoemd worden met grote doelen als Unicef, Warchild en Kika. Het goede doel waaraan je denkt als het gaat over kwetsbare kinderen in Nederland. Het goede doel dat ervoor zorgt dat zij gezien worden en ook kunnen uitkijken naar een toekomst waarin ze volwaardig kunnen participeren in onze maatschappij.

Wie zou jij graag als Facebook vriend willen?
Nelson Mandela, maar dan zou ik eerst een manier moeten vinden om hem weer tot leven te roepen.

Hoe ziet jouw leven eruit in 2030?
Dan ben ik 60 jaar en heb ik nog een paar jaar te gaan voordat ik met pensioen ga. Die gedachte alleen al bezorgt me rillingen. Afschuwelijk, ik hoop nooit met pensioen te hoeven. Ik hoop dan nog vol in het leven te staan en een leuk en afwisselend leven te leiden waar zin en onzin hand in hand gaan. Ik wil alles uit het leven halen, maar ook het leven van andere mensen op een positieve manier raken. En dan het liefst mensen die niet gezien worden in onze maatschappij.

Wat is jouw guilty pleasure?
In gedachten hoor ik weer een conversatie van enkele weken geleden. Met vrienden spraken we over ‘onze favoriete films’. Geweldige films als The Deer Hunter, The Godfather, Se7en, Once upon a time in America, Schindler’s List, Intouchables kwamen voorbij. Films die ik allemaal heb gezien en inderdaad ook stuk voor stuk geweldig vind. Maar als je het me eerlijk vraagt, als je me echt goed kent, dan weet je dat ik stiekem zou antwoorden: Pretty Woman.

1

Share This Post

Leave a reply